Doorgaan naar hoofdcontent

Laatste loodjes

Het is vandaag 23 juni 2017. Over 2 weken zit ik in het vliegtuig naar huis. Dan zit mijn avontuur erop. Ik ben 5 maanden van huis weg geweest. Heb 5 maanden veel geleerd over mijzelf en over wie mijn vrienden zijn. Ik heb 5 maanden mogen genieten van India, de cultuur, de mensen, het eten en het weer.

Het voelt al alsof ik aan het afronden ben hier, terwijl ik nog 13 dagen heb. Maar vandaag heb ik er al 134 dagen opzitten. Wat zijn dan die 13 dagen, helemaal niets. Ik ben ook aan het afronden omdat ik net mijn school heb afgerond. Mijn stage is behaald, jeeeeej. Dat is ook waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben geweest.

Ik ben hier zo veel te weten gekomen over mijzelf en de wereld. Ben ook wel nieuwsgierig geworden naar de wereld. Nu is het tijd om extra te gaan genieten. Geen verplichtingen meer, het harde werken is beloond.

Ik kan nu de laatste 13 dagen gaan doorbrengen met mijn kleine aapjes die het super leuk vinden om allerlei activiteiten te doen. Die activiteiten ga ik nog 14 dagen voortzetten zodat ik een glimlach op hun gezichten kan zien. Overdag ben ik bezig met de kinderen die thuis blijven van school. Er waren eerst 4 kinderen die door omstandigheden niet naar school konden. Wanneer de kinderen boven 6th standard zijn, moet er een formulier getekend worden door ouders. Wanneer dat niet gedaan wordt, mogen de kinderen naar school. Zo lang het niet zo is,  worden ze thuis gehouden. Gelukkig zijn ze, op 1 na, nu naar school. Daarnaast als de kinderen ziek thuis blijven, kunnen we ze nog blijven vermaken. Wanneer ze om half 4 thuis komen gaan we spelletjes spelen. Ik ben tegenwoordig heel fanatiek met voetbal bezig om een beetje conditie te krijgen. Voetballen gaat me niet heel goed af, maar ja he, kunnen die kinderen ook lachen.

Hier een paar foto's




Reacties

Populaire posts van deze blog

Trichy en Kerala

WAUW, wat een week heb ik achter de rug. Dit was een week om nooit te vergeten. Ik heb dingen gezien die ik niet zou durven dromen. Daarnaast ook weer een andere kant van India gezien, die ik liever niet zag. Ik zal bij het begin beginnen:
Zondag 16 april ben ik samen met Bo naar Trichy gegaan. Daar wonen de meiden die via school naar India zijn gekomen. Dit was al een heel gebeuren, want de site van de bus lag er steeds uit waardoor wij niet konden boeken. Zaterdagavond hadden we pas ons ticket, maar we konden er heen dat was het belangrijkste. Dit was leren omgaan met de cultuur hier, het komt wel en het komt wel goed! Bij aankomst werden zo super leuk ontvangen met een ‘Welkom thuis, Bo en Marleen’ bord en een heerlijke paasbrunch. Op maandag hebben we hun eerste stageplek gezien. Dit was op een school voor kinderen met een beperking. De meiden verzorgen Engelse lessen aan bijvoorbeeld dove kinderen. Heel mooi om te zien hoe zij dat doen. het was jammer dat de kinderen de rest van de…

Slobberwijken en Mahabalipuram

Zo weer een berichtje uit het warme India. Ik merk dat het steeds warmer wordt hier. Niet dat ik het erg vind ;). Maandag een brief gehad van mam, erg blij mee. Weer iets van thuis gekregen. Morgen zit ik hier een maand. Deze maand is achteraf best snel gegaan.
Deze week ging een van de stafleden naar de slobberwijken en ik ging mee. Niet precies duidelijk wat we gingen doen, liepen we door India. Dit was hoe ik India voorstelde. Huizen schots en scheef, geen elektriciteit. Deze vrachtwagens reden er veel door de straat zodat mensen water kunnen halen. Ik zeg trouwens wel huizen, maar het waren eigenlijk kleine doorgangen waar de mensen in leven. Toen ik daar liep dacht ik aan de jongens die worden opgevangen bij Karunalaya. Vele van hen hebben zo geleefd en misschien nog wel erger. Hier is gewoon stromend water en elektriciteit. Zij hoeven niet op de grond te slapen en hebben een dak boven hun hoofd. Terwijl ik met wat mensen uit de wijk aan het praten was, was er een medewerkster …