Doorgaan naar hoofdcontent

Wereld Straatkinderen Dag

Vandaag met mam, Jeff en Marlene gesproken. Leuk om te horen hoe het gaat in Nederland! Jeff vroeg wanneer ik weer een blog erop zou zetten. Zo kon iedereen lezen wat ik deed. Ik vertelde dat ik eigenlijk niet heel veel had meegemaakt, dus waarom een blog schrijven. Maar ik dacht een kleine blog kan ook. Heb namelijk wel iets meegemaakt!

Gisteren (12 april) was het wereld straatkinderen dag. Ik ben met een stuk of 100 kinderen op straat gaan staan. Allemaal hand in hand. Dit deden wij om ons sterk te maken voor de rechten van het straatkind. Want deze zijn, in India, nog niet op papier gezet. Straatkinderen kunnen eigenlijk niets. Ze worden aan hun lot over gelaten en kunnen niets bereiken. Best wel sneu toch? Vandaar dat we met zijn alle deze actie hebben gedaan. 



Ik zat te denken wat voor creatieve activiteit ik kon doen met de kinderen. Zij doen dat namelijk niet veel dus ik wil graag met hen knutselen en tekenen. Van de week had ik al gevraagd of zij hun eigen huis wilde tekenen. Dat was heel interessant. Sommige hadden een huis getekend zoals wij dat ook zouden doen. Andere hadden alleen een hut gemaakt. De achterliggende gedachte is eigenlijk best wel triest. Als je bedenkt dat die kinderen echt in zo'n hut hebben geleefd. Ik wilde eerst een voorbeeld maken, ben blij dat ik op tijd eraan dacht om het niet te doen. Een huis voor mij ziet er heel anders uit dan voor hen. En dat bleek wel weer.




Ook lagen er een hoop oude kranten. Ik vroeg of we deze kranten mochten gebruiken voor een van de knutselopdrachten. Dat vonden ze goed en ze hebben zelf een bord gehaald om alle knutselwerkjes op te hangen! Ik had bedacht om de letters uit de kranten te knippen en daarmee tekeningen te maken. Ze moesten eerst hun eigen naam bij elkaar zoeken en daarna de naam van het project: Karunalaya. Als ze dat hadden gedaan mochten ze plaatjes gaan zoeken. Dit leverde een erg leuk resultaat op! 
Toen we deze tekeningen wilde opruimen was het idee om ze te geven aan de kinderen. We werden helaas tegengehouden door de staff hier. Ik snapte in het begin niet helemaal waarom, maar later werd het duidelijk. De kinderen zouden de tekeningen alleen maar verscheuren. Dat vonden ze zonde dus wilde ze de tekeningen in de dossiers van de kinderen stoppen. Een heel mooi gebaar!

Sinds een aantal weken (9) voelde ik mij eindelijk weer wat beter! Dit komt mede doordat ik al een hele week het Indiase eten niet meer eet. Ik houd het bij cornflakes en havermout. Ook veel fruitsalades staan op het menu. En eindelijk komen mijn darmen tot rust. Daar was ik heel blij mee dus vond ik dat we mooie bloemen in onze haren mochten! Dit kochten we onderweg naar het meisjes hostel. Daar werden onze haren gedaan en kregen we een Indiase stip. Ik voelde mij echt een inwoner van India op dat moment. Had het gevoel dat ik hier thuis hoorde! Dit kwam ook door de kinderen. Zij zijn de laatste dagen erg vrolijk. Dat merkte ik ook toen zij met z'n alle gingen dansen. Dat was een geluksmomentje. Zie voor de dansende kinderen facebook!

Van de week was er een nieuwe jongen op het project. Ik vroeg waar hij vandaan kwam en hij is helemaal vanuit New Delhi naar Chennai gereisd. Dat is super lang, namelijk 34 uur! Dit heeft hij al een keer eerder gedaan, een paar maanden geleden. Hij wilt graag naar school maar zijn vader wilt dat hij gaat werken. Vandaar dat hij is weggelopen. De begeleiders hier hebben zijn vader toen opgezocht en bemiddeld. De jongen vertelde dat het even goed is gegaan maar dat het nu weer mis ging. Hij moest weer werken van zijn vader en mocht niet meer naar school. Daarom heeft hij de reis helemaal in zijn eentje gedaan. Sneu he! Ik vind het heel dapper. De reden waarom hij naar school wilt, vind ik nog mooier. Hij vertelde namelijk dat hij graag wilt leren voor dokter omdat zijn moeder ziek is. Zo kan hij haar helpen! Dat is ook de reden waarom zijn vader wilt dat hij gaat werken. Zo kan hij een behandeling betalen voor zijn vrouw. Het lijkt mij heel dubbel voor deze jongen. Hij wilt graag zijn moeder helpen maar weet dat het niet goed voor hemzelf is als hij nu van school weg blijft. Hij mag nu blijven bij Karunalaya. Ze zijn een school aan het regelen voor hem zodat hij na de zomervakantie hier kan beginnen. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Laatste loodjes

Het is vandaag 23 juni 2017. Over 2 weken zit ik in het vliegtuig naar huis. Dan zit mijn avontuur erop. Ik ben 5 maanden van huis weg geweest. Heb 5 maanden veel geleerd over mijzelf en over wie mijn vrienden zijn. Ik heb 5 maanden mogen genieten van India, de cultuur, de mensen, het eten en het weer.

Het voelt al alsof ik aan het afronden ben hier, terwijl ik nog 13 dagen heb. Maar vandaag heb ik er al 134 dagen opzitten. Wat zijn dan die 13 dagen, helemaal niets. Ik ben ook aan het afronden omdat ik net mijn school heb afgerond. Mijn stage is behaald, jeeeeej. Dat is ook waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben geweest.

Ik ben hier zo veel te weten gekomen over mijzelf en de wereld. Ben ook wel nieuwsgierig geworden naar de wereld. Nu is het tijd om extra te gaan genieten. Geen verplichtingen meer, het harde werken is beloond.

Ik kan nu de laatste 13 dagen gaan doorbrengen met mijn kleine aapjes die het super leuk vinden om allerlei activiteiten te doen. Die activiteiten ga ik nog …

Trichy en Kerala

WAUW, wat een week heb ik achter de rug. Dit was een week om nooit te vergeten. Ik heb dingen gezien die ik niet zou durven dromen. Daarnaast ook weer een andere kant van India gezien, die ik liever niet zag. Ik zal bij het begin beginnen:
Zondag 16 april ben ik samen met Bo naar Trichy gegaan. Daar wonen de meiden die via school naar India zijn gekomen. Dit was al een heel gebeuren, want de site van de bus lag er steeds uit waardoor wij niet konden boeken. Zaterdagavond hadden we pas ons ticket, maar we konden er heen dat was het belangrijkste. Dit was leren omgaan met de cultuur hier, het komt wel en het komt wel goed! Bij aankomst werden zo super leuk ontvangen met een ‘Welkom thuis, Bo en Marleen’ bord en een heerlijke paasbrunch. Op maandag hebben we hun eerste stageplek gezien. Dit was op een school voor kinderen met een beperking. De meiden verzorgen Engelse lessen aan bijvoorbeeld dove kinderen. Heel mooi om te zien hoe zij dat doen. het was jammer dat de kinderen de rest van de…

Verjaardag en scouting kamp

Ja ja, weer een klein berichtje uit India.
Het eerste wat ik heb meegemaakt is mijn verjaardag. Op 21 mei werd in 22 jaar en dat moest gevierd worden. De ouders van Bo waren op dat moment nog in India en hadden stroopwafels meegenomen. Die wilde ik uitdelen aan de meiden. In de ochtend namen we een auto-riskja naar de meiden. Die waren heel blij om ons te zien. Ik had geprobeerd om mijn sari aan te doen. Dat was werkelijk onmogelijk. Gelukkig wilde de meiden mij helpen. Ik werd helemaal in de watten gelegd, mijn haar werd gedaan, de sari werd aangedaan, ze wilde zelfs make-up op doen. Dat heb ik afgewezen, maar ze vonden het erg leuk om te doen. In de tussentijd hadden ze de opdracht gekregen om iets voor mij te maken. Ik heb een aantal prachtige knutselwerkjes gekregen die ik zeker mee naar huis wil nemen. Ze vonden de stroomwafels erg lekker trouwens.
Toen gingen we weer terug naar de jongens. Die waren ’s ochtends al heel opgewekt en vonden het niet leuk dat ik eerst naar de meiden…